Wat is een gedecentraliseerde applicatie (dApp)?

Een gedecentraliseerde applicatie (dApp) is een door de gemeenschap beheerde softwaretoepassing die draait op een gedistribueerd netwerk. 

DApps zijn vergelijkbaar met traditionele apps, met enkele belangrijke verschillen. In tegenstelling tot traditionele bedrijven die applicaties hosten, zoals Alphabet, Snap Inc. of Meta, worden dApps doorgaans onderhouden en gehost door een meer gedistribueerd netwerk van deelnemers.

dApps verbinden hun gebruikers rechtstreeks met elkaar via blockchain-technologie en slimme contracten. Deze innovaties hebben het mogelijk gemaakt dat dApps de rol van een tussenliggend bedrijf vervangen door lijnen van computercode. Deze computercode die de dApp aandrijft, is configureerbaar voor verschillende gebruiksscenario's en openbaar beschikbaar voor iedereen met een internetverbinding om te zien.

Applicaties zijn een integraal onderdeel geworden van het dagelijkse digitale leven van mensen, van het bestellen van taxi's tot het volgen van pakketten en het boeken van theaterkaartjes. Hoewel deze diensten handig zijn, hebben de traditionele applicaties die we op onze smartphones en andere apparaten gebruiken veel fundamentele nadelen:

• Apps worden gemaakt en gecontroleerd door gecentraliseerde, winstgedreven bedrijven. Deze bedrijven brengen doorgaans een vergoeding in rekening of oogsten de persoonlijke gegevens van hun gebruikers om inkomsten te genereren (zoals veel e-commerce- of sociale netwerksites).
• Sommige apps zijn alleen beschikbaar voor gebruikers in geselecteerde landen of regio's.
• Bedrijven kunnen gebruikers zonder waarschuwing uit apps verwijderen of hun accounts bevriezen.
• Bedrijven vereisen vaak dat hun gebruikers persoonlijke informatie zoals e-mailadressen, mobiele telefoonnummers, bankgegevens, enz. indienen om accounts aan te maken. 
• Gebruikers moeten hun volledige vertrouwen stellen in de bedrijven achter de apps om hun persoonlijke gegevens en gevoelige informatie goed te beveiligen en te beheren.

dApps zijn ontstaan als een peer-to-peer alternatief voor standaardapplicaties, die vrij zijn van de inmenging van tussenliggende bedrijven. dApp-gebruikers bieden en accepteren diensten rechtstreeks tussen elkaar — wat vaak betekent dat er geen commissie, geen maandelijkse kosten en geen gegevensoogst nodig is om een dienst uit te voeren.

Bovendien zijn de meeste dApps gratis te gebruiken, beschikbaar voor iedereen ter wereld en censuurbestendig.

Ten slotte spelen dApp-gebruikers zelf vaak een belangrijke rol in het handhaven van de beveiliging van het netwerk door hun eigen node te draaien. Ze kunnen ook betrokken zijn bij het bestuur van het protocol en de toekomstige strategische richting van het project bepalen.

Voor gedecentraliseerde applicaties om autonoom te functioneren, hebben ze logica-gedreven regels nodig om basisappfuncties uit te voeren.

Stel dat een ontwikkelaar een dApp wilde maken die precies zoals Uber, Lyft of een andere rit-hailing applicatie functioneert. Een belangrijke appfunctie zou zijn om autonoom een chauffeur met een passagier te verbinden zodra beide partijen het eens zijn over de prijs.

De app zou ook een transparant systeem nodig hebben om de transacties en interacties van mensen vast te leggen. Om echt gedecentraliseerd te zijn, zou iedereen ter wereld in staat moeten zijn om de interacties die de dApp faciliteert te auditen. 

Bovendien zou de dApp een soort elektronische betalingsoptie nodig hebben die werkt via een peer-to-peer netwerk. 

Bovendien zou dit netwerk niet vereisen dat gebruikers hun persoonlijke informatie indienen, aangezien persoonlijke informatie kan worden verduisterd met behulp van cryptografie. 

Ten slotte, aangezien de dApp zonder enige onderneming die toezicht houdt op het wordt vrijgegeven, zou de infrastructuur open-source moeten zijn. Open source code zou ontwikkelaars uit de gemeenschap van de app in staat stellen om verbeteringen aan het protocol na de lancering aan te brengen.

Vier kerncomponenten komen samen om de doelen van de dApp te bereiken:
 

1. Smart contracts

2. Blockchaintechnologie

3. Cryptocurrency

4. Oracle
    

Slimme contracten zijn computergebaseerde code die ontwikkelaars kunnen schrijven om een verscheidenheid aan functies af te dwingen en uit te voeren. Slimme contracten gebruiken vooraf gedefinieerde regels om automatisch acties uit te voeren.

Terugkomend op het voorbeeld van ritdelen, zou een slim contract kunnen worden ingesteld om een auto naar jouw locatie te sturen, alleen nadat het slimme contract automatisch verifieert dat je voldoende geld hebt om de rit te betalen. Het slimme contract kan ook zo worden geprogrammeerd dat het weet dat als je een rit voor zes personen aanvraagt, het een voertuig moet sturen met voldoende zitplaatsen voor jouw groep.

Het slimme contract kan dit allemaal bereiken op basis van de regels die in het zijn geprogrammeerd, in plaats van te vertrouwen op het oordeel van een enkele persoon.

Dit is waarom velen slimme contracten beschouwen als een gedecentraliseerde manier om bedrijfslogica uit te voeren. Het is ook waarom slimme contracten vaak zijn vergeleken met automaten. Met automaten, als je genoeg geld invoert en je een keuze maakt, dan ontvang je het item dat je hebt geselecteerd. 

Eenmaal geprogrammeerd en ingezet, vereisen slimme contracten (zoals automaten) geen enkele tussenpersoon om hun regels uit te voeren. Het zijn vertrouwensloze mechanismen die ontwikkelaars kunnen gebruiken om menselijke tussenpersonen uit de uitvoering van overeenkomsten te verwijderen, waardoor ze perfect zijn voor autonome platforms. Ondanks de afwezigheid van menselijke betrokkenheid bij het uitvoeren van overeenkomsten, kunnen geautoriseerde ontwikkelaars nog steeds periodieke technische updates uitvoeren om de applicatie veilig en interoperabel met andere platforms te houden.

Blockchain-technologie is een type transparante, gedistribueerde database van informatie die als de onderliggende technologie achter het Bitcoin-protocol en verschillende andere soorten cryptocurrencies dient. De blockchain van Bitcoin volgt transacties van zijn eigen cryptocurrency, maar andere blockchain-netwerken zoals Cardano, Solana en Polkadot kunnen allerlei andere informatie volgen naast transacties.

Traditioneel beheert een enkel bedrijf, zoals een bank, een centraal grootboek van transacties, accountinformatie en andere gegevens. Een blockchain vertrouwt echter op een wereldwijd netwerk van vrijwillige deelnemers, genaamd "nodes."

Iedereen met een internetverbinding kan een node worden en helpen bij het beheren van een blockchain-netwerk. Deze mogelijkheid voor iedereen om deel te nemen en bij te dragen aan het onderhouden van informatie is wat blockchain een van zijn definitieve kenmerken van decentralisatie geeft. De blockchain zelf helpt om overeenstemming te behouden over de geldigheid van informatie die op elk van deze nodes is opgeslagen, dankzij een speciale functie die een consensusmechanisme wordt genoemd.

Blockchain-netwerken stellen gebruikers in staat om een zekere mate van anonimiteit te behouden bij transacties. Dit komt omdat taken worden uitgevoerd via cryptografisch gegenereerde adressen, bekend als een openbare sleutel.

Er zijn geen persoonlijke gegevens nodig om je aan te melden — dApp-gebruikers hoeven alleen maar hun crypto wallet-sleutels te verbinden, die een reeks willekeurig gegenereerde letters en cijfers zijn die een alfanumerieke code worden genoemd. Als je meer wilt leren over de cryptografie die cryptocurrencies aandrijft, kun je ons artikel lezen Hoe gebruiken cryptocurrencies cryptografie?

Een van de grootste voordelen van blockchain-grootboeken is hun onveranderlijkheid, wat betekent dat zodra geverifieerde gegevens aan het grootboek zijn toegevoegd, ze niet kunnen worden gewijzigd — alleen bijgewerkt. Informatie die op de blockchain is gepubliceerd, is ook censuurproof en openbaar beschikbaar voor iedereen met een internetverbinding.

Ten slotte, in plaats van één kopie op een enkele server te bewaren, wordt informatie die op een blockchain is opgeslagen gekopieerd en verspreid naar alle deelnemers in het netwerk. Deze functie verwijdert elk enkel punt van falen en maakt blockchain-netwerken moeilijk te compromitteren — vooral naarmate het netwerk groeit.

Cryptocurrency biedt een manier om waarde op een peer-to-peer manier over te dragen met behulp van een blockchain-netwerk. Deze niet-fysieke tokens kunnen worden gekocht via een platform zoals Kraken, verdiend met crypto mining, of opgenomen bij cryptocurrency-automaten. Investeerders houden hun cryptocurrencies in een persoonlijk digitaal account, genaamd een cryptocurrency wallet. 

Binnen dApps kunnen cryptocurrencies betalingen vergemakkelijken voor dingen zoals het kopen van diensten of goederen. Alternatief kunnen ze ook houders in staat stellen deel te nemen aan on-chain governance.

Governance tokens geven houders stemrechten over hoe een dApp wordt beheerd en ontwikkeld. Hoe meer governance tokens een persoon heeft, hoe meer gewicht ze hebben in het stemproces.

De meeste dApps hebben externe gegevens nodig om correct te functioneren. Immers, niet alle informatie die blockchains bijhouden, komt daadwerkelijk van de blockchain zelf.

Een gedecentraliseerde voorspellingsmarkt, zoals Augur, bijvoorbeeld, moet nauwkeurige, live informatie uit niet-blockchain gebaseerde bronnen halen om weddenschappen te vereffenen. Om deze gegevens te verkrijgen zonder op een enkele entiteit te vertrouwen, gebruiken blockchains een geautomatiseerde service genaamd een "oracle". 

Oracles zoals Chainlink en Band Protocol voeren gegevens rechtstreeks aan dApps via een API in in plaats van via een enkele derde partij. Dit stelt gegevens van niet-blockchainbronnen in staat om op een betrouwbare maar toch gedecentraliseerde manier in dApps te worden gebracht.

DApps gebruiken deze gegevens om voorwaarden te creëren en te vervullen die in slimme contracten zijn geprogrammeerd, waardoor de bruikbaarheid van gedecentraliseerde applicaties aanzienlijk wordt vergroot.

Ontwikkelaars kunnen dApps maken om een breed scala aan diensten te bieden, van online marktplaatsen zoals Origin tot videostreamingplatforms zoals Livepeer. Feitelijk kan elke bestaande applicatie vandaag worden omgevormd tot een autonome, peer-to-peer gedreven dApp.

De belangrijkste use case voor dApps is het verwijderen van afhankelijkheden van gecentraliseerde, monopolistische applicaties. Traditionele apps brengen vaak verborgen kosten in rekening en nemen grote percentages van hun gebruikers.

Laten we ons voorstellen dat een aantal Airbnb-hosts een gedecentraliseerde kamerhostingapplicatie willen laten ontwikkelen. De bedoeling van deze dApp zou zijn om hun afhankelijkheid van een enkel bedrijf te verminderen om kamerleveranciers met kamerzoekers te matchen, terwijl ze ook meer van hun winst kunnen behouden. Alles wat ze zouden hoeven te doen, is fondsen samenvoegen en een gerenommeerd team van ontwikkelaars vinden om de dApp te bouwen.

Eenmaal gelanceerd, zou de dApp autonoom draaien, waardoor tussenpersonen kosten worden verwijderd en hosts rechtstreeks met hun klanten kunnen verbinden. Nadat gebruikers hun web3-portemonnee hebben verbonden, kan interactie met dit soort dApp net zo eenvoudig zijn als het gebruik van een traditionele website of online dienst.

dApps kunnen ook diensten stroomlijnen die traditioneel tijdrovend zijn door menselijke betrokkenheid. Denk aan diensten zoals levensverzekeringen. In plaats van weken te wachten op een uitbetaling, kan een slim contract worden geprogrammeerd om onmiddellijk fondsen vrij te geven zodra een overlijdensakte is ingediend en geverifieerd.

In de afgelopen jaren heeft de vooruitgang van dApps geleid tot de creatie van de gedecentraliseerde financiën (DeFi) sector. Deze term verwijst naar een ecosysteem van dApps die een scala aan peer-to-peer financiële diensten bieden, waaronder token-swapping, lenen, uitlenen en verzekeringen.

Deze autonome applicaties stellen iedereen in staat om effectief hun eigen banken te worden. Mensen kunnen hun eigen activa uitlenen aan een wereldwijde pool van handelaren en leners, en rente ontvangen voor het doen hiervan. Deze financiële diensten, waaronder Uniswap, Curve, Aave en anderen, worden afgedwongen door geautomatiseerde slimme contracten, wat betekent dat gebruikers geen vertrouwen hoeven te hebben in tegenpartijen om hun verplichtingen na te komen.

Om een DeFi-lening af te sluiten, moet een gebruiker een voldoende bedrag aan onderpand storten in een bepaald crypto walletadres. Deze fondsen worden uitsluitend beheerd door het slimme contract dat de kredietgever onmiddellijk vergoedt als de lener in gebreke blijft bij hun leningbetalingen.

Deze functionaliteit biedt volledige bescherming en zekerheid voor de kredietgever en betekent dat ze met vertrouwen zaken kunnen doen met iedereen ter wereld. Voor leners kunnen ze toegang krijgen tot kapitaal zonder een kredietwaardigheid of uitgebreide documentatie nodig te hebben. Dit voordeel is van vitaal belang voor ongebankte burgers in ontwikkelingslanden die anders geen toegang zouden hebben tot financiële diensten.

Nu je alles hebt geleerd over gedecentraliseerde applicaties, ben je klaar om de volgende stap te zetten op je cryptoreis? Klik op de knop hieronder om vandaag gedecentraliseerde applicatietokens op Kraken te kopen!