Czym są hard forki i soft forki blockchain?

W kontekście rejestrów blockchain, fork odnosi się do procesu wdrażania nowej aktualizacji w sieci blockchain. 

W miarę jak projekty blockchain ewoluują, deweloperzy regularnie aktualizują swoje podstawowe protokoły, aby wspierać nowe aktualizacje oprogramowania lub naprawiać przestarzałą funkcjonalność.

W zależności od rodzaju aktualizacji, która jest wdrażana, może ona być lub nie być zgodna wstecz z oryginalnym łańcuchem. W niektórych przypadkach nowe aktualizacje oprogramowania nie wpływają bezpośrednio na działanie protokołu i deweloperzy mogą je wdrażać bez powodowania zakłóceń w sieci. Są one znane jako soft forki.

Tymczasem niektóre aktualizacje są złożone i mogą wprowadzać całkowicie nowe funkcje, które nie są zgodne wstecz z starszym kodem. Aktywacja tych szczególnych zmian wymaga większego wysiłku i czasami może być bardzo zakłócająca dla sieci. Są one znane jako hard forki.

Zrozumienie różnych typów forków blockchain może być ważnym krokiem w uchwyceniu pełnego potencjału technologii blockchain. Zacznijmy więc.

Istnieją dwa główne typy forków blockchain: 

• Soft fork: aktualizacja zgodna wstecz z zasadami protokołu, która nie tworzy dwóch oddzielnych łańcuchów. Umożliwia to płynne przejście, ponieważ wszystkie węzły w sieci mogą nadal weryfikować transakcje i bloki, utrzymując konsensus, nawet jeśli niektórzy uczestnicy zdecydują się nie aktualizować swojego oprogramowania.
• Hard fork: znacząca i nieodwracalna rozbieżność w zasadach protokołu blockchain, prowadząca do dwóch oddzielnych i niekompatybilnych łańcuchów. Zazwyczaj występuje to, gdy wprowadzana jest istotna zmiana w kodzie blockchain, co często prowadzi do stworzenia nowej kryptowaluty i społeczności.

Soft fork występuje, gdy deweloperzy dokonują aktualizacji zgodnej wstecz z protokołem blockchain.

Po soft forku węzły, które mogły nie zaktualizować się do najnowszej wersji protokołu, mogą nadal działać w sieci blockchain bez zakłóceń. Transakcje i bloki zgodne z nowymi zasadami są ważne i kompatybilne z blokami, które zostały potwierdzone przed miękkim forkiem, a także z nowymi blokami, które są tworzone po miękkim forku.

Miękkie forki są zazwyczaj używane do wprowadzania drobnych zmian, takich jak poprawki błędów lub optymalizacje. Dzieje się tak, ponieważ miękkie forki mogą być realizowane bez powodowania całkowitego podziału łańcucha.

Twardy fork to zmiana w protokole blockchain, która nie jest zgodna wstecz.

Twarde forki prowadzą do znaczących i nieodwracalnych zmian w protokole blockchain, które sprawiają, że nowa wersja blockchainu nie jest już zsynchronizowana z poprzednią wersją.

Deweloperzy aktywują ten typ forka, gdy główna aktualizacja sieci wprowadza nowe zasady blockchain, które są niekompatybilne ze starym protokołem.

Twarde forki prowadzą do podziału sieci na dwa oddzielne blockchainy, jeden podążający za starym protokołem, a drugi przestrzegający nowego.

Każda gałąź, która wynika z twardego forka, działa niezależnie. Oznacza to, że po twardym forku węzły sieci akceptują transakcje jako ważne na jednej gałęzi forka, ale nie utrzymują drugiego forka, który wynika z podziału.

Twarde forki często występują, gdy istnieje potrzeba wprowadzenia istotnych zmian w sieci, takich jak wprowadzenie nowych funkcji, poprawa bezpieczeństwa lub rozwiązanie luk. Węzły sieci i deweloperzy muszą zaktualizować swoje oprogramowanie do nowej wersji forka, aby móc nadal uczestniczyć w sieci.

Deweloperzy i społeczności węzłów historycznie wdrażali twarde forki, aby rozwiązać wewnętrzne spory wśród ważnych członków społeczności. W wielu przypadkach napięcia między zespołami dotyczące nowych funkcji, ważnych decyzji lub przyszłych kierunków przerodziły się w gorące publiczne bitwy.

Często kończyło się to tym, że jedna strona twardo forkowała blockchain, aby stworzyć całkowicie nową wersję spin-off, z własną unikalną kryptowalutą. To wtedy należy do górników, węzłów i innych członków szerszej społeczności zdecydować, którą forkowaną sieć chcą używać w przyszłości.

Jednak wiele innych blockchainów przeprowadza miękkie forki na bardziej regularnej podstawie, aby przyjąć nową funkcjonalność lub wprowadzić mniej wpływowe aktualizacje do samego protokołu blockchain. 

Podczas gdy twarde forki mogą często wydawać się wynikiem nieporozumień w społeczności, miękkie forki są zazwyczaj wynikiem wspólnej zgody społeczności, że aktualizacja musi mieć miejsce, aby utrzymać sieć.

Ethereum a Ethereum Classic

W 2016 roku sieć Ethereum przeszła hard fork, aby cofnąć słynny atak na DAO, w którym hakerzy ukradli miliony dolarów w Etherze (ETH).

Jednak część społeczności nie zgodziła się z tym podejściem. Zamiast tego kontynuowali wsparcie dla oryginalnego blockchaina, co doprowadziło do powstania Ethereum Classic (ETC). 

Sprawdź naszą stronę porównawczą Ethereum vs. stronę Ethereum Classic, aby uzyskać więcej informacji na temat tego hard forka i różnic między tymi blockchainami.

Te dwa typy forków są istotnymi mechanizmami w przestrzeni blockchain, które ułatwiają innowacje, poprawę bezpieczeństwa i zwiększenie skalowalności. 

Podczas gdy hard forki prowadzą do powstania nowych łańcuchów z różnymi protokołami, soft forki wprowadzają zmiany zgodne wstecz. 

Te forki odegrały kluczową rolę w kształtowaniu krajobrazu blockchain, umożliwiając sieciom dostosowanie się i ewolucję w odpowiedzi na zmiany technologiczne i napędzane przez społeczność.

Gdy teraz wiesz już wszystko o różnych typach forków, czy chcesz wykonać kolejny krok w swojej kryptowalutowej podróży?

Kliknij przycisk poniżej, aby utworzyć swoje konto i kupić kryptowaluty na Kraken już dziś!